هفته ای که گذشت..
واقعا هفته وحشتناکی بود. به این دلیل که تو شرکت به شدت تنها شدم ! و الان کسی نیست که وقتی خسته هستم دو کلمه باهاش حرف بزنم !
میز روبرو خالی شده ، و این خالی بودن به شدت داره عذابم میده.خب 2سالی به کسی که اون پشت بود عادت کرده بودم !میز پایینم خالی شد و یکی دیگه هم از اینجا رفت.
کارهایی که رو سرم ریختن 4 برابر شده و منم که بیماری بی خوابی به سراغم اومده از شدت خستگی همیشه یه سوتی میذارم وسط کار.
اما خب قسمت خوب این هفته دیروز بود که رفتم تبریز. خیلی خوب بود..اینقدر که نمیتونم توصیف کنم ! دیدن دوستان قدیمی ، استادها ، محله ای که 2سال از با نشاطترین سالهای عمرم رو اونجا سپری کردم با تمام خاطرات بد و خوبش.
اما قسمت قشنگش اینجا بود که میتونستم با دوستام و یکی دیگه ( 
) بیرون برم و مجبور نباشم خاطرات دوران دانشگاه رو سانسور کنم.میتونستم خونه ای که 2سال توش زندگی کردم رو نشون بدم ! نمیدونم چه لذتی که آدم دوست از گذشته اش بگه و نشون بده که کجا بوده !!
اینکه ببینی استادهای قدیمی هنوز وقتی اسمت میاد، تو رو فراموش نکردن مشتاق هستند که بدونن این 2سال چی کار کردم !!
با تمام اینکه ، تمام وقتم به دوندگی در طبقات دانشگاه سپری شد ، دیروز احساس کردم همون دختر کوچولوی 18 سالم که وقتی اولین بار وارد دانشگاه شد ، بهش گفتن “دبیرستان دخترونه یه خیابون دیگست !!”
دلم نمیخواست دیشب و طولانی راه تموم بشه.دوست نداشتم طلوع کردن خورشید رو ببینم. دوست نداشتم امروز و فرداها دوباره شروع بشه. دوست داشتم هنوز تو راه بودم و با هم اسم بازی میکردیم…
