پاداش سكوت

قرار بود 101 كلمه براي دانشجويان زنداني بنويسم..اما هرچي سعي ميكنم چيزي بنويسم كه بتونم خودم هم حرفي بزنم نميتونم..

شايد اگر حرف دلم رو بنويسم خيلي بهتر از حرفهاي كتابي باشه !

مينويسم ، تا بگم كه من هم به ياد همه ي شما هستم..مخصوصا تنها زني كه در كنار شما روزهاي زنداني بودن را ميگذراند..

ايران كشور عجيبيه..وقتي كه زنداني ميشي، اونوقت تبديل به يك آدم معروف شدي..

اسم شما تا سالها بين تمام دانشجويان حفظ خواهد شد..

در اين خون فشان عرصه‌ي رستاخيز

تو خون صراحي و ساغر بريز

بمستان نويد سرودي فرست

به ياران رفته درودي فرست

Advertisements

2 پاسخ به “پاداش سكوت

  1. به اميد اينكه روزي دوستان دربندمان را كنار خويش شاد و سر افراز بيرون از هر حصار و شكنجه اي ببينيم…

  2. وبلاگ نويس آواره (PPajouhesh54@Gmail.com)

    شب
    با گلوی خونين
    خوانده ست
    دير گاه.
    دريا
    نشسته سرد.
    يک شاخه
    در سياهی جنگل
    به سوی نور
    فرياد می کشد.

    (احمد شاملو)

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s